Hierbij mijn korte weergave van een van de bijeenkomsten van ouders, die door hun geloof en (veelal kerkelijke) omgeving onder druk zijn komen te staan, omdat ze een kind hebben dat homo is. Klaas begon deze avond met het voorlezen van een artikeltje uit Trouw waarin een theoloog een voorstander is van biologisch ingrijpen als mogelijk zou blijken dat je van een homo een hetero zou kunnen maken. Klaas gaf aan dat zulke artikelen worstelende homo’s ontzettend in de war kunnen brengen en ik dacht, dat is ook het geval als je ouder bent van een homo. Waar zou mijn kind in vredesnaam aan geopereerd moeten worden? Wie wil het mes waar zetten? Wat moet er in en wat moet er uit?
We begonnen in een kleine kring en iedereen heeft verteld waar hij of zij trots op was met betrekking op zijn of haar homofiele kind. Natuurlijk zijn de andere kinderen net zo belangrijk, maar vanavond ging het even om het kind dat homo is. Daarna hebben we deze avond een beetje proberen in kaart te brengen hoe er in de verschillende kerken omgegaan wordt met homofilie. Binnen de Nederlands Gereformeerde Kerk zal een vergadering gewijd worden aan hun visie hierover.
Soms zijn relaties tussen ouders en het kind hevig verstoord, waar dan erg, erg veel verdriet over is. Soms worden relaties versterkt wanneer het kind thuis heeft verteld hoe zijn of haar geaardheid is. Er is dus een grote verscheidenheid aan gevoel en inbreng op een avond als deze.
Verder gingen we in twee groepjes zitten en probeerden we elkaar te vertellen wat er zoal gebeurd is nadat we bij deze praatgroep zijn gekomen. Bij de meeste, zoals we hier bij elkaar zitten is het nog niet naar buiten gebracht dat hun kind homo is. Er heerst een grote spanning om er over te praten. Schijnbaar is het toch moeilijk om dit te delen met de mede zusters en broeders. We zijn bang voor ze. Dat is eigenlijk de naakte waarheid. Want iedereen wil graag praten over de situatie. Niemand is er blij mee dat het een geheim is. Nu ik dit zo zit te typen denk ik, het is toch werkelijk te gek om over naar huis te schrijven, dat we daar als ouders bij elkaar zitten met volgens mij, allemaal een kerk probleem. Waar we juist als eerste naar toe zouden moeten kunnen hollen als we nieuws hebben te vertellen, daar houden de meeste het angstvallig voor verborgen. Nergens zijn onze kinderen echt welkom en overal weten de mensen in de kerk het beter dan de ouders, hoe om te gaan met deze materie. Veel kerkmensen hebben mij wijs gemaakt dat de ziel en zaligheid van mijn kind wel opgegeven was als het in de zonde bleef. Dit heeft mijzelf ook bijna aan de afgrond gebracht. Gelukkig heeft de Heer mij op tijd in laten zien dat niet de kerk mensen maar Hijzelf daar over gaat. Over de ziel en zaligheid, en dat een ieder die in Hem gelooft, eeuwig leve hebbe en niet verloren gaat.
Avonden als deze, om zo in vertrouwen en verbondenheid bij elkaar te zijn, met de wetenschap dat wat je ook zegt, door de ander herkend en in alle gevallen ERKEND wordt zijn voor mij erg belangrijk. Het geeft me mijn zelfvertrouwen terug en de zin om door te gaan en blij te zijn met het zonnetje.