Van het bestuur – ‘Vakantie’ en ‘weg willen zijn’ zijn andere begrippen

In juli waren we met zeven ContrariO-vrienden op de fiets. We maakten een tocht van Praag naar Dresden. Veel gezien, nog meer gelachen en alle dagen een knetterende zon. Op de laatste dag na… toen stormde het boven Duitsland en Nederland. Onze treinreis kwam vroegtijdig ten einde in Osnabrück. Door omgevallen bomen was het niet mogelijk om per spoor verder te reizen.

Daar sta je dan met honderden anderen. Wat te doen? Rijen voor de informatiebalie en huilende kinderen alom; niet gek overigens. Na lang wachten werden er taxivouchers uitgedeeld zodat we toch nog thuis konden komen. Maar wat doe je met een voucher als er geen taxi’s zijn? Kwam er een, dan werd die belaagd door tientallen reizigers die allemaal graag naar huis wilden.

Huiverig keek ik naar die gezinnen… kinderen die niet konden slapen, naar het toilet moesten (waar?) en zichtbare vermoeidheid bij de ouders. Elders in Europa komen ook allerlei mensen aan, ze heten ‘vluchtelingen’ en reizen – voor veel geld – vaak per krakkemikkige boot. We weten allemaal hoe het ze vergaat; in tijdelijke – overvolle – opvangplekken wachten op dat wat komen gaat.

Wat is er nu eigenlijk heel belangrijk is het leven? Tijdens het gesprek met collega’s kwam het op koning Willem-Alexander en koningin Maxima. Van buitenstaanders krijg je weleens de opmerking: “die royals hebben het toch maar goed voor elkaar!” Wat wij – als royaltywatchers – zien is een groot gebrek aan vrijheid. Nooit echt zorgeloos ergens rondlopen, maar altijd bekeken worden en immer beveiligers om je heen.

Vrijheid. Het is een groot goed. Weet je je door vrijheid omringd dan valt dat niet echt op, maar wat als het je aan vrijheid ontbreekt? Dan onderga je dat, dan zwijg je, dan kijk je de andere kant op; dat heet pijn. Op vakantie was het er gevoel van vrijheid, maar wanneer ik het Journaal zie dan zie ik dat vrijheid niet vanzelfsprekend is.

Wij leven in een land dat Nederland heet. Waar vrijheid heerst. Waar wij mogen zijn die we zijn. Ook als homo’s en lesbo’s. Aan het begin van een nieuw seizoen dank ik dat dit kan in onze prachtige samenleving. Goed om er zo een moment bij stil te staan; ook in het nieuwe verenigingsseizoen waar we allerlei activiteiten organiseren zonder dat we dat hoeven aan te melden bij de overheden; zonder dat we om politiebegeleiding hoeven te vragen.

Vanzelfsprekend is dat niet; dat weten de generaties voor ons. Laten we zuinig zijn op wat we hebben en onze waarden fier verdedigen. Een mooi nieuw seizoen!

Namens het bestuur,
Arjan Mitzer