M’n vurig gewenste
“ongewone”-zoon!
mijn homo zoon.
Jij hebt er toch niet voor gekozen;
je bent ‘t gewoon

Heel diep in mij
in m’n gevoel
wist ik ‘t al jaren lang
hoopte dat het niet zou zijn,
was ik bang

Een and’re toekomst
had ik voor ogen
toen je werd geboren
vrouw en kindertjes
‘t geijkte patroon-
maar ‘t liep anders
m’n lieve homo zoon.

Ik heb je net zo lief m’n zoon
als al m’n and’re kinderen-
toch zal onbegrip en hoon
jouw deel zijn,
dat kan ik niet verhinderen,

maar met jou
zal ik strijden
voor meer begrip
en proberen te laten zien
dat het geen fases zijn
die wel overgaan

Lukt het jou?
lukt het mij?
Misschien!

Gre 14-6-1991

My Boss said are you gay,
I said does it matter,
My boss said not really,
I told my boss, yes i’m gay,
My boss said you’re fired queer,
I guess it mattered!

My friend asked if I’m gay,
I said does it matter,
My friend said no not really,
I told my friend yes I’m gay,
My friend said don’t call me friend,
I guess it mattered!

My lover said do you love me,
I said does it matter,
My lover said yes,
I told my lover yes I love you,
My lover said hold me in your arms,
For the first time something in my life matters.

God asked, Do you love yourself,
I said does it matter,
God said yes,
I said how can I love myself if I am gay,
God said because that is the way I made you,
Nothing will ever matter again.

En God schiep mij naar zijn beeld.
En Hij zag dat het goed was.
Helaas keken maar weinigen met hem mee.

As scenes from his life flashed before him,
he noticed that there were two sets of
footprints in the sand.

He also noticed at his saddest, lowest
times there was one set of footprints.

This bothered the man and he asked
the Lord, “Did you not promise that
if I gave my heart to you that you’d
be with me all the way?

Then, why is there only one set of footprints
during my most troublesome times?”

The Lord replied, “My precious child,
I love you and would never forsake you.

During those times of trial and suffering
when you see only one set of footprints,
it was then I carried you.”

Margaret Rose Powers

Maar ik zit hier en zweet staat in mijn handen;
Ik worstel met een schamel stukje brood.
Is dit nu ‘eten tot je eigen oordeel’?
Kon ik mijn hoofd maar leggen in uw schoot!

De dominee… zijn ogen rusten op me!
Doorziet hij me? Leest hij mijn zieke ziel?
Kent hij ’t geheim dat als een anker woekert?
Ja dominee. Ik ben homofiel.

Was dit het laatste Avondmaal, Heer Jezus,
Uzelf de bruidegom en ik de bruid,
ik zou de wijn met volle teugen drinken,
maar hier, en nu… ik kom er niet meer uit!

Gewitte wand! Een hypocriet in wezen,
zit ik naast ouders die zo trots nog zijn
op mij, hun zoon! Ach Here, niets vermoeden
zij van de pijn die ook hun deel zal zijn.

Hoe zál ik ’t hen aanzeggen, Here Jezus?
Wij leven van genade, allemaal?
Ik moet bekennen om gekend te worden.
Heer! Sterk ons door dit Heilig Avondmaal.

(uit: Avondmaalgangers, Ewoud Gosker)

Ben ik het Heer die U verliet
of zijn het zij die preken
dat mijn geaardheid U verdriet
en mij dus mogen breken?

Ben ik het Heer die dwalend is
of zijn het zij die zwijgzaam volgen
en homo’s weren van uw dis
en uit uw naam vervolgen?

Maar o mijn Heer als ik het ben
de gruwel in uw ogen
roep mij dan niet meer met Uw stem
dan weet ik wie er heeft gelogen.

Dan zak je soms zo nameloos
zo liefdeloos
zo waardeloos
ineen.
Je bent je God verloren
je doet het weer alleen.
Het leven lijkt een doolhof
geen deuren om je heen.

Je bent dan soms zo moedeloos
zo troosteloos
geloveloos
alleen.
Je kunt niet eens meer lachen
waar eens de zon zo scheen.
Je durft niet meer te bidden
je ziel is als een steen.

En God? Hij is zo vlekkeloos
zo eindeloos
zo heilig
en zo goed.
Je weet: Hij moet het maken
je kunt het niet alleen.
Hij moet je Gids weer worden
de Heere, Hij alleen.

(uit: Homofilie in de Christelijke gemeente)

Ben ik verblind? Ben ik verdoofd?
Waar is mijn God, die had beloofd
Nabij te zijn in tijd van nood?
Mijn vlam is bijna uitgedoofd
En enkel in mijn kleingeloof
Stamel ik in doodsangst uit:

Jezus, Jezus, kom bevrijden!
Red mij, Redder, uit mijn lijden!
Haal mij op uit deze hel!
Want had ik het voor het zeggen
Zou ‘k ‘t leven nu afleggen
Was mijn strijd, verleden tijd

Toekomstbeeld en heden, tijden
Drukken al te zeer op mij
Kom, mijn Heiland, mij bevrijden
Kom, verlos en reinig mij!

Erik, 2000

Hoelang gaat dit nog duren?
Waar bent U God?
Laat alstublieft iets van U horen.
Ik ben nog maar negentien
En ik ben nu al zo moe.
Ik ben deze vreselijke strijd meer dan zat.

Hoelang gaat dit nog duren?
De meisjes staan voor me in de rij.
Kan ik er wat aan doen, dat ik jongens leuker vind?
Kon ik maar kiezen, dan wist ik het wel!

Hoelang gaat dit nog duren?
Ik heb gebeden om verandering,
Maar er gebeurt steeds niets.
God bestaat! Dat weet ik zeker,
Maar “het” drijft me zo ver van Hem af.
Waarom ik?

Hoelang gaat dit nog duren?
Mensen die het weten, begrijpen me, zeggen ze.
Begrijpen ze me wel echt?
Eigenlijk walgen ze van de gedachte.
“praktiseer het maar niet”, zeggen ze.
Als je erover nadenkt zeg je dit niet zo snel.

Hoelang gaat dit nog duren?
Leuke vent, veel vrienden.
Ze moesten eens weten…
Ik zou niet meer door het dorp durven lopen.
Leuke roddel toch?

De Enige die me kan helpen is God.
Houd me vast, het kan zo uitzichtloos zijn.
Houd me vast, als ik weer de fout in ga.
Houdt me vast, als ik het niet meer zie zitten.

Geeft U me levenslust.
Geeft u me een doel om voor te leven.
Anders houd ik het niet lang vol.

(anoniem ingezonden)