Soms gaat het me niet hard genoeg.

Eén van de doelstellingen van onze vereniging is de emancipatie van (christen) homo’s. Daarvoor bieden wij de leden een fijmazig netwerk op regionaal niveau en drie maal per jaar een landelijk platform. Die activiteiten zijn intern gericht. Het bestuur richt zich op de externe contacten. Het afgelopen jaar hebben we daarin een forse stap voorwaarts gezet. We konden de minister van onderwijs als gast verwelkomen en we hebben een geslaagde lancering van het lespakket Homo in de Klas gehad. De vereniging stond in de schijnwerpers!

Het regende vervolgens nieuwe leden. Jongeren (of ouderen) die uit de anonimiteit van de privé-cirkel stappen en zich kenbaar maken aan een nieuwe onbekende gemeenschap.

Ik herinner mij nog hoe het moment voelde toen ik zelf lid werd en de controle over mijn eigen verhaal los liet en mij als homo mengde onder soortgenoten en andere gasten. Een prikkelende vrijheid, een megsel van vrees en hoop, dat een enorme boost aan energie losmaakte. Ik was in een gezelschap dat mijn stap al eerder had gedaan. Op de terugweg naar huis dreef de ervaring uit de verhalen van anderen mij voort; en nu verder! Alle last van het juk van de discretie en de beschermde privacy kon worden weggeworpen. De vrijheid lachte me toe!

Ondertussen zijn we jaren verder. Met mijn vrijheid is het goed gekomen. Maar dat geldt niet voor iedereen. Er zijn leden die binnen de vereniging kiezen voor de besloten kring. Dat is mooi. Niet iedereen zit te wachten op een foto met naam en toenaam in de landelijke pers. Die positie is voor hun eigen emancipatie misschien een tussenstation, misschien het maximaal haalbare. Voor de emancipatie van anderen, leden of aspirant-leden, is die positie van weinig nut. Om de emancipatie van hen te bevorderen, zullen we als vereniging onze kracht moeten tonen, door zonder remming in het openbaar op te treden. Als we streven naar een geaccepteerde plaats in kerk en maatschappij van homo’s, kan die oproep om ons te volgen niet anoniem of onder een alias.

Om het bondig te zeggen: we zijn op zoek naar leden die een voortrekkersrol willen spelen in de regio en landelijk. Leden die – inderdaad- met hun kop in de krant durven.

Erik Harinck