Berichten

Share the Love – Landelijke ontmoetingsdag 26 november

Wij nodigen je uit voor onze jaarlijkse landelijke ContrariO Ontmoetingsdag

We zijn tegenwoordig allemaal in beweging en delen ons leven via social media. De vraag is welke impact dit op onze wereld heeft en of het er beter van wordt?

Op deze dag willen wij jou inspireren om in beweging te komen, om op jouw wijze te delen zodat er meer acceptatie en gelijkwaardigheid komt onder christenen.
We nodigen jou en je familie, vrienden, gemeenteleden en belangstellenden uit om met ons mee te doen zodat we met elkaar een beweging op gang brengen..

Wij hebben gezorgd voor een gevarieerde middag met een inspirerend programma:

Een greep uit het programma:

Rikko Voorberg

Rikko Voorberg

Rikko Voorberg (theoloog, oprichter PopUpkerken, mensenrechten- activist, columnist) gaat ons inspireren hoe in beweging te komen om onze wereld te veranderen
• Presentatie van een groot onderzoek naar homoseksualiteit in de kerk • Twee rondes met sessies ter inspiratie, verdieping en ontspanning
• Informatiemarkt met activiteiten en partners op het snijvlak van LHBT en kerk

En uiteraard is er veel ruimte voor ontmoeting en gesprek.

 

We zien uit naar je/jullie komst!
Het bestuur van ContrariO

Acceptatie homo zijn in de kerk zorgt voor moeilijke momenten

Zoetermeer – Kerst is een tijd van verdraagzaamheid en vrede. Daar is iedereen het over eens. Toch levert homo zijn in de kerk, zelfs in de 21e eeuw, nog altijd een ingewikkelde dynamiek op. Niet alleen voor de lesbienne, homo, transgender of biseksueel (LHBT’er) zelf, maar ook voor diens ouders.

Liesbeth Bron is moeder van een dochter met een vriendin en medevoorzitter van Caritas, onderdeel van ContrariO, een praatgroep voor ouders. Liesbeth: “Het is niet alleen het kind wat worstelt met de combinatie homo/kerk. Voor ouders biedt deze praatgroep ruimte om met elkaar van gedachten te wisselen en ervaringen te delen.” Uit gesprekken met ouders ontdekte Liesbeth dat er behoefte bestaat aan een plek waar ouders met elkaar kunnen praten over hun ervaringen. Liesbeth: “Er bestonden al gesprekskringen, maar die hadden een meer algemeen karakter. Bij Caritas kunnen ouders hun vragen en gevoelens kwijt over geloof en homoseksualiteit. De enige voorwaarde die gesteld wordt is respect voor elkaars visie wat betreft homoseksualiteit.” Ondanks dat bij Caritas veel geluiden binnenkomen over vrienden, familie en gemeenteleden die om gezinnen heen gaan staan, zijn er ook geluiden over mensen die beschadigd raken door de meningen van anderen. Liesbeth: “Er gaan vriendschappen verloren als ouders weigeren een oordeel over hun kinderen uit te spreken. Of wanneer homoseksuele jongeren ‘zware gesprekken’ aan moeten gaan of uitgesloten worden bij kerkelijke activiteiten.” Op die manier lijkt het alsof het ‘LHBT-er zijn, zwaarder weegt dan alle andere thema’s. Het verdriet en de afwijzing die ouders en hun kinderen ervaren is enorm. Je zou zeggen: “Ga dan weg bij de kerk of laat je geloof varen.” Liesbeth: “Weggaan voelt alsof je geamputeerd wordt van datgene wat je zo lief is. Kerk-zijn is meer dan dat ene momentje op zondagmorgen. Contact met andere gelovigen, samen zingen en luisteren naar de overdenking. Daarom is het des te pijnlijker, en komt het extra hard binnen als mensen zonder nuance een oordeel vellen.” Omdat Liesbeth Bron weet waarover ze spreekt, zet ze zich met passie in voor Caritas en voor een bredere LHBT acceptatie. Liesbeth Bron: “Zo heb ik ook ‘Paarse Vrijdag’ onder de aandacht gebracht van het Alfrink College waar ik zes jaar lang deel uitmaakte van de parentgroup van het tweetalig V.W.O.” Een gepassioneerde vrouw die zich op veel verschillende gebieden inzet en staat voor haar gezin en haar geloof. Iemand die de ruwe kanten van het leven kent, maar zich steeds positief blijft focussen.

ContrariO is een christelijke vereniging voor homo’s en lesbiennes. Zij nemen geen stelling in met betrekking tot het wel of niet hebben van een homoseksuele relatie op grond van de Bijbel. Daarmee wordt ruimte gecreëerd voor gesprek en ontmoeting.

Bron: Streekblad Zoetermeer
Door: Robbert Roos

Van het bestuur – Een nieuwe verbinding

Ken je dat? Plotseling zit je naast een vreemd iemand en in ‘no-time’ voel je verbinding. Soms door een gemeenschappelijk verleden of herkenbaarheid door hoe je nu in het leven staat, maar ook komt het voor dat er geen enkele reden is om van degene wie je ontmoet helemaal van het normale pad af te raken.

Vanavond zit ik voor mijn werk – been-aan-been – met Steven. Ik ken hem niet. We werken aan een live-uitzending en aan de krappe regietafel, met al die items die klaar moeten staan is er geen persoonlijk contact, maar we zaten wel in elkaars ‘intieme zone’. Steven is wel bijzonder; een man met uitstraling. En wat een bijzondere klik kun je dan voelen. Maar goed, het is werk. Alleen dat. Tja. Je komt weleens iemand tegen die indruk maakt.

Pardon… Wie is zij of hij dan wel? Confronterend is te erkennen dat je daar helemaal geen antwoord op hebt. Gevoel is in strijd met verstand. Iemand komt binnen en je weet niet hoe. Lastig is dan als die persoon hetero is. Gelukkig getrouwd met haar man of hij die uber-hetero is en waarvan je weet
dat je geen enkele kans maakt.

Voor sommigen is dat het einde; ik zoek niet langer en breng mijn dagen door in de situatie waarin ik nu zit: alleen. Het tergende is dat zoiets gaat wennen. Dat je zo verstrikt raakt in je eigen ‘ik’ dat daar niemand meer bij past. Naarmate je ouder wordt word je ook meer kritisch. Te kritisch misschien want wie past eigenlijk nog wél in je eigen wordende wereld?

Prediker zegt: wees blij in de dagen dat je jong bent. Voordat er jaren komen waarin je zegt: ik heb er eigenlijk niet zo’n zin meer in. De boel de boel laten? Is dat het? Of je nu twintig of vijftig bent: leef met de dag. Wees dankbaar wat je hebt en berust niet.

Durf. Durf ook nieuwe verbindingen aan te gaan. En als ze mislukken? Neem je verlies en ga fier weer verder. Niemand kwam bij de eerste ontmoeting de ware tegen. Pijn en verlies horen daarbij. Neem dat zoals het is. Huil uit, erken je tranen en hervat je! Bovendien bestaat de ware, de one-and-only
misschien wel niet. Niemand is perfect.

In de bestuursvergadering van 25 september heeft Gert-Jan van Leeuwen aangegeven de nieuwe voorzitter van ContrariO te willen zijn. Daar zijn we als bestuur blij mee. In de Algemene Leden Vergadering van volgend jaar moet dat – via de statuten – nog officieel worden, maar er is nu weer iemand (Gert-Jan!) die zich belangeloos in wil zetten als het gezicht van ContrariO naar buiten toe.

Met het huidige bestuur zal ContrariO veranderen. Wen daar maar aan. Van de ‘besloten’ ‘Gereformeerd Vrijgemaakte kerk-club’ (we waren al niet meer exclusief) zullen we onze horizon wijder maken. Iedereen is welkom die een lijntje heeft. Een lijntje naar het geloof. Iemand mailde ons dat hij op de site had gelezen dat alleen homo’s/Lesbo’s lid mogen worden die zich van ‘van harte christen’ noemen. Mag ik dan wel lid worden vroeg de twijfelaar zich af. Dat is niet meer te lezen nu; we hebben die – aanmatigende – zin weggehaald.

In de regio’s Noord, Oost. West en Midden ontmoeten we mensen die zoeken. Zoeken naar God en naar zichzelf: een ontdekkingstocht naar het bestaan als vrouw die op vrouwen valt en mannen die zich aangetrokken voelen tot mannen. Diep gelovig of de twijfelaar? De stoere meid wie ze is?
De gozer die vanwege zijn werk in reformatorische of evangelische kringen niet uit de kast kan komen? De ‘christen’ die denkt: ben ik dat nog wel en kan ik nog aanschuiven met al mijn twijfels? Ja, voor jullie zijn we er. Van harte welkom. Meer dan.

Namens het bestuur: Arjan Mitzer.

Van het bestuur – ‘Vakantie’ en ‘weg willen zijn’ zijn andere begrippen

In juli waren we met zeven ContrariO-vrienden op de fiets. We maakten een tocht van Praag naar Dresden. Veel gezien, nog meer gelachen en alle dagen een knetterende zon. Op de laatste dag na… toen stormde het boven Duitsland en Nederland. Onze treinreis kwam vroegtijdig ten einde in Osnabrück. Door omgevallen bomen was het niet mogelijk om per spoor verder te reizen.

Daar sta je dan met honderden anderen. Wat te doen? Rijen voor de informatiebalie en huilende kinderen alom; niet gek overigens. Na lang wachten werden er taxivouchers uitgedeeld zodat we toch nog thuis konden komen. Maar wat doe je met een voucher als er geen taxi’s zijn? Kwam er een, dan werd die belaagd door tientallen reizigers die allemaal graag naar huis wilden.

Huiverig keek ik naar die gezinnen… kinderen die niet konden slapen, naar het toilet moesten (waar?) en zichtbare vermoeidheid bij de ouders. Elders in Europa komen ook allerlei mensen aan, ze heten ‘vluchtelingen’ en reizen – voor veel geld – vaak per krakkemikkige boot. We weten allemaal hoe het ze vergaat; in tijdelijke – overvolle – opvangplekken wachten op dat wat komen gaat.

Wat is er nu eigenlijk heel belangrijk is het leven? Tijdens het gesprek met collega’s kwam het op koning Willem-Alexander en koningin Maxima. Van buitenstaanders krijg je weleens de opmerking: “die royals hebben het toch maar goed voor elkaar!” Wat wij – als royaltywatchers – zien is een groot gebrek aan vrijheid. Nooit echt zorgeloos ergens rondlopen, maar altijd bekeken worden en immer beveiligers om je heen.

Vrijheid. Het is een groot goed. Weet je je door vrijheid omringd dan valt dat niet echt op, maar wat als het je aan vrijheid ontbreekt? Dan onderga je dat, dan zwijg je, dan kijk je de andere kant op; dat heet pijn. Op vakantie was het er gevoel van vrijheid, maar wanneer ik het Journaal zie dan zie ik dat vrijheid niet vanzelfsprekend is.

Wij leven in een land dat Nederland heet. Waar vrijheid heerst. Waar wij mogen zijn die we zijn. Ook als homo’s en lesbo’s. Aan het begin van een nieuw seizoen dank ik dat dit kan in onze prachtige samenleving. Goed om er zo een moment bij stil te staan; ook in het nieuwe verenigingsseizoen waar we allerlei activiteiten organiseren zonder dat we dat hoeven aan te melden bij de overheden; zonder dat we om politiebegeleiding hoeven te vragen.

Vanzelfsprekend is dat niet; dat weten de generaties voor ons. Laten we zuinig zijn op wat we hebben en onze waarden fier verdedigen. Een mooi nieuw seizoen!

Namens het bestuur,
Arjan Mitzer

PIP’S BLOG: Acceptatie… en dan?

Een belangrijk deel van het leven van (jonge) homo’s draait om het accepteren van de homoseksuele gevoelens. Dat is voor christen homo’s niet veel anders. De bewustwording en integratie van de onbekende gevoelens vormt een terugkerend thema van onze werkgroepavonden en de gesprekken tijdens de regio-activiteiten. Ook op landelijke dagen staan we geregeld stil bij Lees meer

PIP’S Blog: Vitaal

Afgelopen zaterdagavond schoof ik aan bij de maaltijd ter afsluiting van een mooie ontspanningdag in Dordrecht. Regio West had het weer mee gehad en had daarenboven erg zijn best gedaan op het programma. De gemiddelde leeftijd van de vijfentwintig leden aan de lange tafel was rond de 35 jaar. Zo bezien lijkt homo-emancipatie een zaak van mannen en vrouwen van Lees meer

PIPS Blog: Avanti! Avanti!

Soms gaat het me niet hard genoeg.

Eén van de doelstellingen van onze vereniging is de emancipatie van (christen) homo’s. Daarvoor bieden wij de leden een fijmazig netwerk op regionaal niveau en drie maal per jaar een landelijk platform. Die activiteiten zijn intern gericht. Het bestuur richt zich op de externe contacten. Het afgelopen jaar hebben we Lees meer

Evenementen

Niets Gevonden

Uw zoekopdracht leverde helaas geen artikelen op